Zomerpiekt verstoort ook recycling
Kunstgrasrecycler AGR in Amsterdam heeft de diverse sportveldenbouwers verzocht om hun aanbod van kunstgrasmatten die gerecycled moeten worden, beter af te stemmen met de planning van de recycler. Vanwege het grote aanbod kan AGR momenteel niet alle kunstgrasmatten onmiddellijk innemen.
Door: Guy Oldenkotte
Naar verwachting wordt ook dit jaar ruim anderhalf miljoen vierkante meter kunstgras geruimd. Volgens branchevereniging BSNC verdwijnt zo’n 25% daarvan richting particuliere voor- of achtertuinen of naar campings. De rest dient te worden verwerkt door een erkende verwerker. Sinds het faillissement van Re-Match is dat, in feite, alleen nog AGR. Op papier hebben zij de benodigde capaciteit maar wel op voorwaarde dat de vele opgerolde kunstgrasmatten gespreid over een langere periode worden aangeleverd.
Historisch gezien ligt de piek juist in de periode tussen juni en juli.
Dit jaar is het installatieseizoen echter traag op gang gekomen. Bovendien zijn er opmerkelijk veel projecten die pas op een heel laat moment zijn aanbesteed of ingepland. Het gevolg is dat de piek die AGR ervaart, bijzonder hoog is. Dat brengt hen in een lastige situatie. “De verwerking is inmiddels al een paar weken opgeschaald naar 100.000m2 kunstgras per week maar de uitdaging zit ‘m in het lossen van het aanbod. Per vrachtwagen vergt dat ’n kwartier en hoewel we in ploegen werken zit er een maximum aan het aantal vrachtwagens dat we per dag kunnen ontvangen,” zegt AGR-directeur Eric van Roekel. Volgens hem neemt AGR momenteel zo’n 13 velden per week in: een volume dat lager ligt dan dat wat het in die periode kan verwerken. Dan helpt het niet als deze discrepantie een aantal weken in stand blijft.
Tegelijkertijd zal AGR ook in de spiegel moeten kijken. Bovenstaande foto werd op 17 juni 2026 genomen. Het beeld is niet heel veel anders dan van begin december 2025 toen we eveneens langs de verwerker zijn gereden. Als de winterperiode niet wordt aangegrepen om de locatie volledig ‘leeg te draaien’ dan wordt er ook geen goede basis gelegd.
Lees ook:
Niet zomaar opschalen
Ondanks de druk zal AGR nu niet zomaar opschalen. “We willen ook veilig werken,” zo is Van Roekel stellig. Als het lossen van vrachtwagens nu al binnen 15 minuten wordt uitgevoerd dan kan er ook niet heel veel winst worden behaald door het werktempo nog hoger op te voeren en daarbij de veiligheid te veronachtzamen. Tegelijkertijd komt met de hoge temperaturen van dit moment daar een extra risico bij. Waar de kunstgrasverleggers nog enigszins zouden kunnen profiteren van een klein zuchtje wind, zijn de recyclers in Amsterdam omgeven door hoge stapels kunstgras waarbij de doorgaans zwarte onderkant naar buiten toe is gericht en de impact van de zon zo absorbeert. Daarnaast moeten zij maatregelen treffen tegen het inademen van fijnstof.
Toch noemt Van Roekel de huidige situatie, helaas, niet uniek. “We vragen al sinds onze opening aan de sportveldenbouwers om hun aanbod zoveel mogelijk over het jaar te spreiden opdat wij alles goed kunnen verwerken.” AGR is daarmee eveneens een stakeholder in de discussie over het spreiden van kunstgrasinstallaties, maar die vaak over het hoofd wordt gezien, maar wiens beperkingen nu een groot deel van de projecten treft.
Lastig pakket
De huidige situatie brengt een aantal aannemers in een lastig pakket. In sommige contracten voor projecten worden harde eisen gesteld aan de periode dat het opgerolde kunstgras op de locatie mag blijven liggen. Een aannemer vertelde Sportvelden.info dat zij geacht worden “de opgerolde kunstgrasmatten binnen vier dagen af te voeren naar een erkende verwerker.” Een andere aannemer kon duidelijk hoorbaar z’n woede nauwelijks nog langer beheersen omdat deze zelfs al op de boeteclausule in de overeenkomst was gewezen. “Diezelfde gemeente die zich tot 2019 eigenlijk nooit bekommerde om wat er met de verwijderde kunstgrasmat gebeurde zodra deze de gemeentegrens overschreed waardoor zij zelf er aan hebben bijgedragen dat de hele activiteit tegenwoordig onder een vergrootglas ligt, interesseert het anno 2026 nog altijd niet. Het enige verschil is echter dat ze zich nu juridisch hebben ingedekt voor mogelijke gevolgen en verantwoordelijkheid opdat zij rustig naar buiten kunnen blijven turen,” zo spuwde deze.
Sommige aannemers die wij spraken wezen naar de Milieudienst als partij die ze niet tegen de haren in wilde strijken. Een woordvoerder van Omgevingsdienst NL, de koepel voor de Nederlandse omgevingsdiensten, laat weten dat er ruimte is voor overleg, maar wel vooraf. Daarmee wordt nog maar eens duidelijk hoe lastig de huidige situatie voor de sector is. Niemand had die namelijk voorzien. “De Omgevingdienst is uiteindelijk een uitvoerende instantie die dat werk doet in opdracht van de gemeente,” zo zegt de woordvoerder. “De gemeente is mede-eigenaar van de Omgevingsdienst en dus zal die gemeente er uiteindelijk ook een belang bij dat de situatie wordt opgelost. Maar er zal wel contact opgenomen moeten worden.”
Nu sleeving inmiddels gemeengoed is, zouden de aannemers een sterk argument hebben om te kunnen stellen dat de ingepakte rollen niet langer tot vervuiling leiden waardoor ze, tijdelijk, in depot (op locatie) zouden kunnen blijven, in afwachting van afvoer op een geschikter moment.
De woordvoerder wijst er ook op dat de Omgevingsdienst NL, als koepel voor alle Omgevingsdiensten, een collectieve afspraak kan maken over bepaalde issues. “Maar dat kan alleen wanneer een brancheorganisatie bij ons aan de bel trekt.”
Ontvang het laatste nieuws in je inbox
