Eenmaal geïnstalleerd is het lastig om de gebruikte shockpad nog te identificeren. En over de mogelijkheid voor identificatie van het toegepaste zand of infill zullen we maar helemaal zwijgen. Wie niet goed oplet bij de selectie, kan op een later moment daarvoor een onaangename rekening gepresenteerd krijgen.

Voordat een kunstgrassysteem in de praktijk getest mag worden, dient het eerst door de verplichtte laboratoriumtests te komen. Daarbij worden voor elk systeem alle specs vastgelegd. Als het kunstgrassysteem ook door de praktijktesten komt en dus op de Sportproductenlijst wordt opgenomen, dan moeten alle toekomstige installaties overeenkomen met de specs die het lab destijds heeft vastgelegd.  Maar de praktijk lijkt weerbarstiger. “Wij horen van installaties waar onze shockpad in de offerte was opgenomen maar waarbij het veld uiteindelijk is afgewerkt met een ander, onbekend product,” zo klaagde een leverancier zich eerder dit jaar. De onbekende producten zouden met name uit Turkije of China komen en aanzienlijk goedkoper zijn dan de producten waarmee het kunstgrassysteem destijds voor de labtest was aangeboden. “De samenstelling ervan en de kwaliteit van deze producten zijn echter niet getoetst. Het is dus mogelijk dat zo’n shockpad stoffen gaat uitlogen of dat deze veel sneller haar elastisch vermogen verliest dan de koper, op basis van ons product, was voorgehouden.”