In de zoektocht naar ‘sterke’ gras sportvelden lijken hybridevelden steeds vaker het antwoord. Toch is er ook weerstand tegen het plastic wat hiervoor in de bodem wordt gebracht. Biedt biologisch afbreekbare kunstgrasvezel daarom een oplossing?

Waar hybridevelden jarenlang als een exclusieve oplossing voor stadionomgevingen werd beschouwd, lijkt nu ook de breedtesport langzaam dit soort velden te omarmen. Maar parallel aan die intrede in een breder maatschappelijk domein stijgt ook de argwaan. Wat zijn de bijeffecten van al dat plastic in de grond? Daarbij draait het vooral om de vraag wat de kans is op microplasticvervuiling als gevolg van onderhoud, maar bovenal; voor welke uitdagingen komt men te staan wanneer het veld geruimd wordt? Voor wat betreft die eerste vraag lijken de gevolgen volgens diverse onderhoudsbedrijven mee te vallen. Omdat de kunstgrasvezels bodemversterkend zijn en beduidend lager boven de grond uitsteken dan de groeipunten van de grasplant, is de kans bijzonder klein dat de plastic vezels worden afgemaaid. En omdat hybride amateursportvelden minder vaak door de Fieltopmaker worden aangepakt dan bij stadionvelden het geval is, menen de onderhoudsbedrijven dat ook hier microplasticvervuiling door kunstgrasvezels als gevolg van zo’n ruwe behandeling, minimaal zal zijn. Anders ligt het met de vraag wat er gedaan moet worden bij het ruimen van een veld. “Een veld waarbij de vezels tot 18 centimeter diep waren geïnjecteerd zal tot op zo’n 20 cm afgegraven moeten worden. Dat levert al snel zo’n 2500 ton aan grond op die we moeten zuiveren,” zo rekende Jan Vrij van AH Vrij in de gras/hybride editie van Sportvelden.Magazine vorig jaar voor.

Geen omkijken naar

Behalve de overlast van het komen en gaan van vrachtwagens is die af- en aanvoer van zoveel grond vooral vanuit de milieufootprintgedachte problematisch. Je praat dan al gauw over 100 tot 125 vrachtwagen bewegingen. “Het zou daarom ideaal zijn wanneer je een sportveld kunt versterken met biologisch afbreekbare kunstgrasvezels die je na verloop van tijd door de toplaag kunt frezen zodat ze definitief kunnen vergaan,” zegt Bert Klein van de gemeente Amsterdam. “De kunst zal ‘m er vooral in zitten om biologisch afbreekbare vezels te hebben die het lang zullen volhouden maar waarvan je ook in staat bent om het afbraakproces te versnellen wanneer ze niet langer nodig zijn.” Klein bekijkt dergelijke opties al jaren maar weet ook dat de Omgevingsdienst over zijn schouder mee kijkt. “En die willen heel veel bewijsstukken ontvangen om te overwegen of we er mee aan de slag mogen gaan.” Een dergelijke kritische blik is niet uniek voor Amsterdam. Daarmee zit zowel de gemeenten als de sector voor biologisch afbreek kunstgras in een kip-of-het-ei situatie: zonder veldexperiment kunnen producenten dergelijke documenten niet opstellen. Zonder documenten mag men niet aan de slag.

Veel gepraat, weinig wol