Een eerste analyse van een MKI-berekening voor een kunstgrassysteem met een shockpad met behulp van data uit de Nationale Milieu Database (NMD) kent voor de leveranciers van shockpads een nare verrassing. 

Door: Guy Oldenkotte

Zolang er nog geen centrale database bestaat waaruit voor heel Europa op onafhankelijke wijze data kan worden gehaald voor het vaststellen van de milieu-footprint van kunstgras, streeft het Kwaliteitszorgsysteem (KZS) een eigen benadering na. Die vereist dat de Life-Cycle Analyse (LCA) gegevens van alle shockpads, kunstgrasmatten en infills in de Nationale Milieu Database worden opgeslagen. De NMD zet de ingevoerde LCA-gegevens om naar een kostprijs per vierkante meter. Van alle leveranciers van deze componenten wordt verwacht dat zij dit vóór 1 januari 2027 doen om een passend label te ontvangen voor een classificatiesysteem dat de duurzaamheid erkent van volledige kunstgras-toplagen. Vervolgens kunnen die gegevens benut worden voor het maken van een MKI-berekeing. Vorig jaar legde Rik van Kraaij van het Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO) dit al eens uit voor deze publicatie.