De rollen kunstgras die Re-Match voor haar faillissement had ingenomen om te vewerken in haar fabriek in Tiel, worden nu opgeruimd door een bedrijf dat zich bovenal profileert met ‘voortgezet hergebruik’. Zelfs voor kunstgrasmatten van zes jaar en ouder en voor een toepassing waar de oorspronkelijk mat nooit voor was bedoeld. Daarnaast doet de nieuwe eigenaar van de locatie verwoedde pogingen om de inventaris te verkopen als ‘oud-metaal’. Het kan en mag blijkbaar allemaal want er is geen haan die kraait.
De fabriek van Re-Match sloot in maart dit jaar haar deuren nadat kort daarvoor was aangekondigd dat de activiteiten van de fabriek in Denemarken zouden worden afgeschaald. Inmiddels is ook deze gesloten, net als de fabriek in Frankrijk. Bij Re-Match en haar holdingmaatschappij wil men niet echt toelichten wat nu de aanleiding was voor deze drastische stap. Naar het schijnt zou een van de investeerders plotsklaps besloten hebben te stoppen met haar kapitaalinjecties. Het recyclen van kunstgras tot op een zuiverheid waardoor er nieuw kunstgras (voor sport) mee kan worden gemaakt, lijkt hiermee definitief van de baan. En dat terwijl de overheid er nog altijd naar streeft om vanaf 2027 verplicht te stellen dat voor de productie van plastics in Nederland of voor de Nederlandse markt tenminste 25%-30% plastic recyclaat wordt gebruikt. Kunstgras van oud kunstgras blijft daarbij nog het ideaal.
Bovenstaande foto toont de opslag van Re-Match slechts twee dagen voordat het surseance van betaling zou aanvragen. Medio oktober werd bekend dat Carpetbeater aan de slag is gegaan met het uitkloppen van dit materiaal. Dat bedrijf heeft vooral een reputatie opgebouwd voor het verwijderen en ter plekke uitkloppen van oude kunstgrasvelden. Minder bekend is dat het deze matten vaak doorverkoopt voor een toepassing elders. Op de vraag van deze website wat er met de teruggewonnen matten en infill wordt gedaan, kwam geen antwoord. Net zo min op de vraag welke garanties er (alsnog) worden afgegeven aan de voormalige eigenaren van de kunstgrasvelden die hun afgedankte mat aan Re-Match hadden overgedragen. Dit in de veronderstelling dat deze volledig zouden worden gerecycled. Zij kunnen hier namelijk nog altijd op worden aangesproken door (veelal) een gemeenteraad.
Haaks op elk beleid
In dezelfde week dat Carpetbeater in Tiel startte, mocht het zich ook als nieuw lid profileren op de website en in de nieuwsbrief van brancheorganisatie BSNC. Daar vertelde directeur-eigenaar Sebastiaan Schuurman vol trots dat “in onze ogen is kunstgras dat vrijkomt van voetbalvelden nog prima om te gebruiken bij particulieren, dat kan nog zo’n 10-20 jaar mee.” Dat hij daarmee indruist tegen het advies dat de branchevereniging in 2023 gaf in haar Handreiking renovatie en ombouw kunstgrasvelden zal diezelfde branchevereniging (even) zijn ontgaan. Die handreiking bevat namelijk een tabel die stelt dat voortgezet hergebruik van kunstgras ouder dan zes jaar, eigenlijk niet wenselijk is. Dit vanwege het risico op verspreiding van microplastics van polymere infill of vezelslijtage. Daarnaast wordt voorgezet hergebruik voor een andere toepassing dan waarvoor de kunstgrasmat ooit was gemaakt, door diezelfde branchevereniging sterk afgeraden. Op exact dezelfde dag als dat de BSNC de presentatie van Carpetbeater op haar website plaatste, sprak voorzitter Edward van der Geest elders de ‘geruststellende’ woorden: “Als branche hebben wij een maatschappelijke verantwoordelijkheid om alles rondom kunstgras goed te regelen,” om daar verder aan toe te voegen: “Wij willen als branche namelijk vooroplopen en het goede voorbeeld geven.” ‘Hoe’, ‘waar’ en ‘wanneer’ is echter onduidelijk. Want na wat (begrijpelijke) hoon en gelach om de teloorgang van een bedrijf dat zichzelf een hele ruime broek had aangemeten, is de sector deze zomer gewoon doorgegaan. Zo’n 60% van de installaties die dit jaar zijn voltooid betrof een mineraalgevuld veld: een kunstgrassysteem dat anderhalf tot twee keer meer plastic bevat dan de (rubber)gevulde kunstgrasystemen die ze (uit duurzaamheids oogpunt) moeten vervangen. Van der Geest deed deze uitspraken in een dubbelinterview met William van Diemen van Greenmatter. Een bedrijf dat al jaren knokt om oud kunstgras uit de markt te halen en te verwerken tot een nuttige toepassing. Dat maakt het allemaal extra curieus.
Dat hij daarmee indruist tegen het advies dat diezelfde branchevereniging geeft in haar Hanreiking renovatie en ombouw kunstgrasvelden, zal de branchevereniging (even) zijn ontgaan.
Oud metaal
Sportvelden.info is verteld dat een grote recycler van metaal z’n oog op de locatie van Re-Match in Tiel heeft laten vallen. Dat schijnt vooral ingegeven te zijn door de vergunningen die zijn afgegeven voor activiteiten op de locatie. Daarbij moet aangetekend worden dat voor het recyclen van metaal andere regels gelden dan voor het recyclen van plastic.
Het machinepark dat Re-Match had samengesteld om afgedankte kunstgrasmatten uit elkaar te halen, is na het faillissement in de hal achtergelaten. Een goede verstaander kon tijdens de FSB beurs horen dat die machines zijn aangeboden aan verschillende kunstgrasrecycelaars in het buitenland. Omdat op sommige van de units een patent rust van Re-Match dat deze, vooralsnog, weigert af te staan, houden die recyclaars de boot echter af. Daarmee groeit de kans dat die machines, op enig moment, zelf door een shredder gaan. Misschien wel terplekke in Tiel. Wat dan nog rest is laagwaardige verwerking van ingenomen kunstgras. Zelfs al zou dat massaal worden omarmt, dan lost dat misschien een acuut probleem op maar zal dat niet bijdragen aan de boodschap die de industrie zo’n graag uitspreekt: dat zij een verschil kunnen maken.
Kracht van de Scale Up?
Misschien is er wat mogelijk vanuit de Scale Up Toekomstbestendige kunstgrasvelden die eveneens in oktober van start is
gegaan. Met de tenminste 275 renovaties van kunstgrasvelden in de komende 10 jaar, waarbij circulariteit hoog in het vaandel staat, hebben de gemeentes Amsterdam en Haarlem een redelijk volume om ook de problematiek rondom het recyclen van kunstgras, aan te jagen. Zeker wanneer andere gemeentes zich verbinden aan een dergelijke stap. Vanuit de gemeentes lijkt daar, tot op zekere hoogte, animo voor te bestaan. Om die reden heeft de gemeente Amsterdam in juli een marktconsultatie gedaan. Belangstellenden konden zich tot medio september kenbaar maken. De komende periode zal gaan blijken wat daar uit voort gaat komen. Aan de andere kant: de Greenmatters van deze wereld klagen al jaren dat diezelfde gemeentes niet echt warmlopen voor de afname van producten van gerecycled kunstgras. Ruim zes maanden na het faillissement van Re-Match staan bij de producent van Greenmatter nog heel wat bigbags met grondstof die zij nog van Re-Match hadden ontvangen. Behalve de industrie (onder aanvoering van de brancheorganisatie) mag dus ook de markt zichzelf achter de oren krabben en te rade gaan over hoe het wil verder (blijven) gaan. Zeker gezien haar taak.
Vooralsnog is onduidelijk waar het met het recyclen van ingenomen kunstgras naar toe gaat na het faillissement van Re-Match. De overheid streeft 100% circulariteit na. Over minder dan 14 maanden wordt verwacht dat plastic producten minimaal 30% granulaat van gerecycled plastic bevat. In een ideale wereld is dat afkomstig van ingenomen kunstgras. Vast staat dat AGR in het havengebied van Amsterdam op volle kracht zal moeten draaien. Haar terrein ligt momenteel tot op de nok toe gevuld met ingenomen kunstgras. Zij kunnen deze winter, en heel veel aankomende winters, zeker aan de slag. Maar heel veel andere partijen doen er verstandig aan om terug naar de tekentafel te gaan om hun plannen en idealen eens te recyclen.
Een reactie
Onder het mom van “mooier kunnen we het niet maken”, is bovenstaand artikel wel een heel grote oproep aan L&W, de diverse opdrachtgevers (vnl Gemeenten) om van recycling EN hetgebruik nu eindelijk eens een speerpunt te gaan maken.
Toen ik ruim 25 jaar geleden voor de gemeente Amsterdam begon met aanleg van kunstgrasvelden had ik beheer en onderhoud wel scherp op het netvlies en deed mee aan product(machine) innovaties. De markt heeft de afgelopen twee decennia goed materieel gebouwd. Dat de (driehoeks) borstel nog steeds zo in zwang zou zijn is nog steeds een doorn in mijn oog helaas.
Dat een innovator als Re-Match zo snel zou omvallen had niemand? kunnen voorzien en hopen. AGR zal dit niet kunnen oplossen. Zeker niet op het kwaliteitsniveau van hun voormalige concullega.
Ik hoop toch echt, zoals Guy het aangaf, dat grotere gemeenten, het ministerie L&W, NOC*NSF, VSG, BSNC het voortouw kunnen en willen nemen om de recycling van kunstgras nu echt serieus te nemen. Het duurzaamheidsstreven van de BV Nederland is, wanneer dit niet lukt, eigenlijk als gedoemd te mislukken……. Geen tijd te verliezen dames en heren!